Mieke | Toen ik het op mijn heupen kreeg

11 november 2014
32

Prinses Beatrix rijdt nog elke dag op haar paard Pascal, vertelden ze met Prinsjesdag op tv. En ik? Ik ben veel jonger, houd ook van paardrijden, maar ik durf het vanwege een tegenstribbelende heup niet meer zo goed aan. Ik probeerde het laatst nog in de Ardennen waar we logeerden op een Way-station, een soort paardenfarm. De eigenaar van de paarden zag er uit als een echte cowboy met zijn grote hoed, witte overhemd en leren flappen om zijn onderarmen en benen. Hij was helemaal één met het paardenbestaan en we gingen met een paar toffe exemplaren op pad.
[quote text_size="medium"]
"De cowboy nam niet eens de moeite mijn kant op te kijken. Wat een afgang."
[/quote]
Eerder had ik hem verteld dat we ervaren ruiters waren, maar zo zag het er toen we gingen rijden bepaald niet uit, vrees ik. Ik voelde me een stijve plank, mijn heup deed pijn en de stijgbeugels waren te lang, maar die konden niet korter omdat ze nogal antiek waren. Voor antieke mannen, denk ik. Het indrukwekkende zadel waarop ik zat, was ook antiek. Het had een grote hoge leren knop aan de voorkant waar je de lasso omheen kon hangen.  Daarnaast waren deze cowboy-paarden een veel langere teugel gewend dan wij en ze reageerden nogal nerveus op onze neiging de teugels wat korter te houden. Het ging dus ook niet zoals ìk gewend was. Het volgende had echter nooit mogen gebeuren. Ik riep ineens, vlak voordat we zouden gaan galopperen over die prachtige groene heuvels, ‘dat ik liever niet in galop ging’. Schande! Na een leven lang te paard was ik nu ineens bang dat ze er vandoor zouden gaan en dat ik er niet op kon blijven zitten.. De cowboy nam niet eens de moeite mijn kant op te kijken. Wat een afgang.
[quote text_size="medium"]
"Er waren alleen geen toeschouwers met een camera. Jammer, ik had er graag een heldhaftig filmpje van gehad - zeg ik nu achteraf..."
[/quote]
Maar de laatste keer dat ik alleen paard reed in het bos zat nog vers in mijn hoofd: toen ging het paard er namelijk met mij vandoor. Het was een paard waar ik wel vaker op reed, maar ik wilde, omdat ik me met die heup niet lekker voelde, niet galopperen en zij wel. Ze was mijn getreuzel zat en zag haar kans op het lange rechte pad. En hoe! Ze rende plots de benen uit haar lijf; sloeg min of meer op hol. Het bos vlóóg voorbij. Ik hing uit angst voor laag overhangende takken over haar hals, het leken wel de paardenrennen. Er waren alleen geen toeschouwers met een camera. Jammer, ik had er graag een heldhaftig filmpje van gehad - zeg ik nu achteraf. Maar in het begin van die vliegende galop was het  geen pretje . Ik was even mijn evenwicht kwijt en zag mezelf al op de grond liggen, niet meer bij machte om 112 te bellen. Dan ben je de sigaar. Gelukkig kreeg ik het paard aan het eind van het pad weer in de hand en kon ik trots constateren dat ik het had gered.
[quote text_size="medium"]
"Zo vrij door de bossen rijden was mijn droom en die wilde ik graag waarmaken; ik wilde zelf bepalen welke paadjes we zouden nemen!"
[/quote]
Maar later schoot de vraag door mijn hoofd: Wat deed ik daar op mijn zestigste alleen in het bos? Ik was al eens door een vriend gewaarschuwd dat ik beter niet alleen kon rijden voor het geval er iets gebeurde. Maar ik deed het toch, alleen rijden geeft een heel ander gevoel dan braaf meedraven met een groepje van de manege. Zo vrij door de bossen rijden was mijn droom en die wilde ik graag waarmaken; ik wilde zelf bepalen welke paadjes we zouden nemen! En toen ik na jaren weer de kans kreeg, deed ik het ook. Maar nu durf ik het niet meer.  Voorlopig niet. Misschien als ik een nieuwe heup heb?!
[hr]
Mieke Vollenhoven was 30 jaar coach, trainer en auteur. Met daarnaast een hobby als beeldend kunstenaar is ze een veelzijdige paradijsvogel. Zij ziet de uitdaging van ouder worden in het steeds meer verbinden van haarzelf met wie ze is, met wie de ander is en met de wereld die ze waarneemt. Op Paradijsvogels Magazine neemt ze u mee in deze ontdekkingstocht, in haar verhalen vergezeld van een gezonde dosis dichterlijke vrijheid. Want ouder worden is tenslotte ook maar net hoe je het bekijkt.

Lees ook:  Mieke | Liefdewerk van hout

Over de auteur

Jasper Voorn
Mijn naam is Jasper Voorn, 28 jaar, en ik ben de initiatiefnemer van Paradijsvogel Magazine. Zaken als Kunst, cultuur, reizen en de natuur hebben mij altijd gefascineerd. Vanuit een passie voor bovenstaande zaken ben ik dan ook Paradijsvogels Magazine begonnen. Naast mijn bezigheid bij dit online tijdschrift houd ik me als directeur en eigenaar van Web Wings BV, samen met een groeiend team van 30+ collega’s, dagelijks bezig met het realiseren van online marketing resultaten voor meer dan 200 verschillende klanten. Hier richten wij ons voornamelijk op duurzame marketing door lange termijn resultaat te halen via zoekmachine optimalisatie. Binnen Paradijsvogel Magazine komt mijn passie voor online marketing, mensen inspireren en mij verder verdiepen in de wereld om ons heen samen. Mijn doel is om vanuit Paradijsvogel Magazine jaarlijks 2 miljoen mensen te kunnen bereiken met interessante verhalen en kennis uit deze prachtige paradijselijke wereld die wij met z’n alle mogen bewandelen.

Recente berichten

Het principe van vrouwen en haarvrij, wat vinden we ervan?

De betekenis van de kleur van je ogen

Creatief met kleding

5 redenen om te mediteren

© Paradijsvogels Magazine - 2022
Made with
Web Wings