Minuscule sprookjeshuizen in een reageerbuisje

919 VIEWS
Minuscule sprookjeshuizen in een reageerbuisje

Grote kunstwerken kunnen een enorme aantrekkingskracht op u als kijker uitoefenen, maar soms is het tegenovergestelde waar. Dat laten deze kleine kunstwerkjes zien die niet groter zijn dan de inhoud van een reageerbuisje. Rosa de Jong maakt onder de noemer Micro Matter talloze huizen die door hun uitstraling en integratie in de ‘natuur’ en zwevende positie een bijna sprookjesachtige betekenis krijgen. Het is niet moeilijk om hier de verhalen van trollen en elfen bij de bedenken..

Voor De Jong zit er geen hele ingewikkelde dubbele laag in haar werken: “Voor mij is het het meest belangrijk dat iedereen blij is. Ik wil dingen maken waar mensen naar willen kijken, niet iets waar ze naar kijken omdat het moet.”

Blij worden we in ieder geval van onze fantasie die uitbundige sprookjesverhalen verzint bij deze mooie creaties. Welke verhalen ontstaan er in jouw gedachten..?

micro matter micro matter micro matter micro matter micro matter micro matter micro matter micro matter micro matter


Bekijk ook: Het land van de gebroeders Grimm bestaat echt | Fotoserie
gebroeders grimm


Meer inspiratie opdoen? Meld je aan voor de gratis inspiratiemail van Paradijsvogels Magazine en ontvang tweewekelijks de beste artikelen:

MEER INSPIRATIE

Het zalige nietsdoen: portretten om helemaal van tot rust te komen
Een kunstzinnige ode aan de natuur
Deze magnifieke strandbeesten wandelen op de wind
Deze kunstenaar ‘schildert’ prachtige portretten met schroeven

One thought on “Minuscule sprookjeshuizen in een reageerbuisje

  1. Hij was voor het eerst in zijn leven verliefd. Nou ja, zoals nu dan. Verliefd was hij al eerder geweest maar vergeleken bij dit gevoel; nee zo had hij het niet eerder ervaren.
    Dus toen ze hem vertelde dat haar familie er nooit mee zou instemmen dat hij met haar zou trouwen, was hij wanhopig. Ze maakten stiekeme, stille plannen. Hij sprak over emigreren, verdwijnen. Zij zei stilletjes tegen zijn borst dat haar familie haar zou vinden, waar ook ter wereld.
    Het leek hopeloos. Hij dwaalde met een zwaar gemoed door de bergen. Op een dag vond hij een stukje vergeten land. Niet groter dan een postzegel leek het. Hij voelde zich er geborgen en zijn hart werd lichter. Maar toen hij probeerde haar er een paar dagen later mee naar toe te nemen leek het van de aardbodem te zijn weggevaagd. In de daaropvolgende weken bleef hij hardnekkig naar zijn stukje land zoeken.
    Tot op een dag hij volkomen onverwacht weer op die ene plek terechtkwam. Hij prentte de route, de herkenningspunten in zijn hoofd en kwam de volgende dag terug. Hij liet de koffiepot daar staan. Nam op de volgende uitstapjes steeds iets onmisbaars mee. Twee kopjes, een scherp mes, zijn gereedschap.
    En toen hij een onderkomen, een dak had gemaakt, stelde hij haar voor aan zijn plek. Die accepteerde haar zoals ze hem had geaccepteerd; zonder toezeggingen en verwachtingen. In de daarop volgende weken smokkelde ze wol, lappen en naaigerei mee. Hij zorgde voor een kookpot. Langzamerhand werd het een thuis.
    Onder de sterrenhemel spraken ze van weggaan en besloten toen niet meer terug te gaan omdat dat het afscheid nemen te zwaar zou maken. Gewoon verdwijnen voor de wereld.
    Hun liefde groeide en er moest extra ruimte komen. Ze spraken over terug in de wereld gaan. Drie dagen dachten ze daarover na. Het waren zware sombere dagen. Hun plek somberde mee; Er was weinig licht en warmte. Na die drie dagen waren ze het eens dat ze hier thuishoorden en alles werd lichter. Van zwerftochten in de wijde omgeving werd hout en grassen meegenomen. Boven op hun bestaande hart van het huis, kwamen andere ruimtes die gevuld werden met kinderstemmen.
    Na lange tijd waarin de kinderen groter en mondiger werden met hun eigen wensen en verlangens, kwam er een tijd waarin die kinderen hun eigen weg gingen. Waarin de kinderen aangaven dat ze hun eigen plek wilden vinden. Hij bracht ze zelf weg naar de rand van de wereld. In die reis vertelde hij ze wat ze van die wereld moesten weten en dat ze terug konden komen. Hij drukte ze een voorwerp in handen als herinnering aan de tijd op hun plek.


Comments are closed.