Mieke | Opruimwoede: tussen rommel en vertrouwde metgezellen

746 VIEWS
Mieke | Opruimwoede: tussen rommel en vertrouwde metgezellen

Een paar maanden geleden belde Inge op: ze was bezig een bedrijf voor opruim- en interieurcoach op te zetten. ‘Je mag me wel gebruiken als proefklant’, zei ik. Binnen een week stond ze op de stoep.

Inge kwam nog een keer langs. Ik had veel opgeruimd. Lees: in kasten weggestopt.

De eerste keer dat ze kwam, keek ik al snel door haar ogen. De gezellige huiskamer was ineens rommelig: stapeltjes onder de kast, een plant waar nog wat verdwaalde kerstversiering inhangt… ‘Je houdt wel van oranje he?’ De oranjebruine tinten in de huiskamer kwamen ook in mijn ogen ineens sterk naar voren. ‘Nou, nee’, zei ik. ‘Ik heb liever cognacbruin. De designkast heb ik van vrienden gekregen en het perzische tapijt.. tja, dat paste er zo mooi bij.’ Ik voelde me even een bedremmeld schoolkind. Inge bracht me terug tot de orde van de dag: ‘Eerst moeten we opruimen! Pas daarna kun je zien, wat je wilt houden en wegdoen.’ Ik ben van nature een pragmatische aanpakker dus met de tips van Inge dacht ik een vliegende start te kunnen maken. Maar in de praktijk schoot ik al snel in de weerstand. Er zijn zoveel spullen waar ik van houd. Maar ik verlangde toch ook naar een opgeruimd huis? In het besef dat een deel van mij om moest, trok ik de eerste lade open en ging aan de slag.

“Even later saneerde ze mijn collectie van twaalf houten spaanders en pollepels tot twee exemplaren. Ik schrok. Help, mijn pollepels!”

Inge kwam nog een keer langs. Ik had veel opgeruimd. Lees: in kasten weggestopt. ‘Het ziet er heel anders uit’, zei ze waarderend. Die kasten zag ze pas later. Ik kreeg alsnog drie dozen: ééntje met Blijven erop, een ander met Weg(geven) en de derde heette Andere plek. Inge dook in mijn keukenkasten: er kwamen acht scharen tevoorschijn. Hoe was het mogelijk dat ik laatst geen schaar kon vinden? ‘Omdat je er teveel hebt’, zei Inge. Even later saneerde ze mijn collectie van twaalf houten spaanders en pollepels tot twee exemplaren. Ik schrok. Help! Mijn pollepels. ‘Wacht even!’ zei ik, ‘ik heb er minstens vier nodig als ik kook.’ Ik stopte weer een deel terug in de la. Zo vorderden we gestaag: drie stappen naar voren, en één stap terug.

Lees ook:  Mooi in eenvoud

De derde keer dat ze kwam, werden mijn kleren aangepakt. Inge is van het minimalistische soort en heeft weinig nodig. Ze heeft, geloof ik, zes paar schoenen. In haar ogen is mijn collectie van dertig paar op z’n zachtst gezegd aan de ruime kant. ‘Maar het is echt niet veel’, legde ik haar uit. ‘Je hebt schoenen en laarzen voor regen en zonneschijn, voor de leuk (met hakken), voor in de tuin en om te sporten. En dan heb je ook nog diverse kleuren nodig. Van kleding heb ik nog meer, want soms heb ik maat 40 en soms maat 42. Mijn ogen gleden langs de rekken en ik besefte me dat ik nog te veel had. Maar wat moest er dan weg? Ik kreeg er een punthoofd van.

Maar ik treuzel alweer. Mijn spullen voelen als een lieve oude vriend die net als ik ook gewoon zijn gebreken heeft. En Marktplaats lonkt.

Na een paar maanden is mijn huis veranderd. Met Inge als stok achter de deur staan de cd’s nu soort bij soort, zitten de wegenkaarten in een doos met daarop in grote letters ‘wegen’ geschreven, en zijn de stapeltjes recepten en ongebruikte kookboeken voor de magnetron eindelijk weggegooid. Lucht! In de schuur kan ik nu lopen, het gereedschap ligt bij elkaar en als ik een zakje nodig heb, weet ik in welke la ik moet wezen. Ik heb vriendinnen blij gemaakt met mooie spullen die een stuk beter bij hen passen. Daar werd ik zelf ook vrolijk van.

Toch, het lijkt niet op de make-over die ik in gedachten had. Ik droom nog af en toe van een bankstel in een cognackleur, meer variatie in natuurmaterialen afgewisseld met modern industrieel design, in plaats van een hoop Lundia en die oranjebruine kleur. En volgens Inge heb ik nog steeds te veel. Vooral spullen waar ik wat creatiefs mee wil doen: mooie plaatjes, stenen, schilderijen. Of boeken die ik heb geschreven en waar ik nog stapels van heb. Je doet je eigen geesteskinderen toch niet weg?

“Als ik zo doorga, heb ik over een paar jaar weer tien petten, twaalf pollepels en een kast vol met schatten”

Maar ik besef dat het kopen van beeldjes en schilderijen op Marktplaats gevaarlijk is zonder strategie of plan. Het wordt daarom tijd om een ideeëncollage te gaan maken met materialen die ik graag zie en te kijken wat ik er binnen mijn budget aan kan doen en wat het betekent voor de huidige collectie. Maar ik treuzel alweer. Mijn spullen voelen als een lieve oude vriend die net als ik ook gewoon zijn gebreken heeft. En Marktplaats lonkt. Laatst heb ik toch dat leuke petje en die zilveren ring met roze steen gekocht. Als ik zo doorga, heb ik over een paar jaar weer tien petten, twaalf pollepels en een kast vol met schatten. Iets in mij wordt daar ook blij van. En anders dan vraag ik Inge toch gewoon weer?

Lees ook:  Mieke | De bruid op de drempel

Mieke Vollenhoven was 30 jaar coach, trainer en auteur. Met daarnaast een hobby als beeldend kunstenaar is ze een veelzijdige paradijsvogel. Zij ziet de uitdaging van ouder worden in het steeds meer verbinden van haarzelf met wie ze is, met wie de ander is en met de wereld die ze waarneemt. Op Paradijsvogels Magazine neemt ze u mee in deze ontdekkingstocht, in haar verhalen vergezeld van een gezonde dosis dichterlijke vrijheid. Want ouder worden is tenslotte ook maar net hoe je het bekijkt.

Ontvang gratis onze beste artikelen!

Schrijf je in voor de inspiratiemail van Paradijsvogels Magazine

MEER INSPIRATIE

Het Pieterpad bewandelen | Dit moet je weten
Waarom yoga in de natuur goed voor je is
Stiltewandelingen met een bijzonder tintje
Hoe je de tijd kunt vertragen als je ouder wordt