Op mijn 59e op de bonnefooi backpacken door Thailand

5170 VIEWS
Op mijn 59e op de bonnefooi backpacken door Thailand

“Daag” zei mijn schoonzus. “Ik ga een rondje lopen, je zoekt het maar even uit.” Daar stond ik dan op het vliegveld. Bevangen door een lichtelijke verlatingsangst en zonder ervaring hoe mijzelf in mijn eentje te handhaven.

Een paar maanden daarvoor had ik eindelijk het besluit genomen om te scheiden van mijn man. Na 38 jaar huwelijk – we ontmoetten elkaar toen we 17 waren – kwamen we tot de conclusie dat we uit elkaar gegroeid waren. In januari hakte ik de knoop door. Baf.

Ik, die normaal een hutkoffer kon pakken voor 8 dagen vakantie, stapte nu met een handbagagerugzak in het vliegtuig

Toen mijn schoonzus vervolgens vroeg of ik meeging backpacken in Thailand, hoefde ik niet lang na te denken. Dit was het avontuur dat ik moest aangaan. Mijn kinderen vonden het ‘superstoer’: “Wow, mam. Dat je dat doet!” “En”, vroegen ze, “met welke organisatie ga je dan?” Haha, ik verraste vriend en vijand door alleen een ticket te boeken. En verder niets.

 

Een sprong in het diepe

In al die jaren was ik altijd met mijn ex op vrij luxe vakanties geweest; mijn backpacken-op-de-bonnefooi-ervaring was nihil. Nu zonder hem te reizen betekende daarnaast dat ik hem ook echt los moest laten. Mijn ex speelde altijd op safe en zocht alles tot in de kleinste details uit: 4 sterren hotels als het even kon, goede auto huren, en hij zocht vooraf precies uit hoe lang het rijden was van A naar B.

We zijn ook een paar keer op cruisevakantie geweest – zo een met een butler bij je hut. In het vliegtuig ging ik dan een keer lezen waar we eigenlijk heen gingen. Ik vond dat ergens ook altijd wel fijn, genoot ook van deze vakanties. Tegelijkertijd realiseerde ik me na mijn scheiding hoeveel ik op hem leunde. En dat ik nu zelf de kracht moest vinden om door te gaan.

Daarvoor moest ik wel een paar angsten overwinnen. Mijn reis naar Thailand was daarom letterlijk een sprong in het diepe. Ik, die normaal een hutkoffer kon pakken voor 8 dagen vakantie, stapte nu met een handbagagerugzak in het vliegtuig.

IMG_0363

Bij aankomst in Bangkok was ik overweldigd door de geuren, de hitte, de drukte. Eerst nog even 10000 Bath pinnen (waar in hemelsnaam bewaar je zo’n pak geld?), een pittige onderhandeling met de tuktukchauffeur (gelukkig nam mijn schoonzus hier het voortouw) en in vliegende vaart, zigzaggend door het verkeer naar een hotel.

Uitgeput na een lange reis verlangde ik naar een bed! Maar dat was er niet. Wat er wel was, was een heel traditioneel dun matje op de grond.

Ik was al doorweekt voordat ik goed en wel een uur in Thailand was. Maar wel, en ik voel het nog, in een overwinningsroes; wow! Ik sta hier! Wie had dat gedacht – ik in ieder geval niet.

Een onverwacht bezoek

Het hotel was uiteraard van andere klasse dan de cabine op een cruiseschip – laten we het erop houden dat ik nu precies weet hoe een kakkerlak eruit ziet. Daarnaast was het ook interessant om te merken wat er gebeurt als de buschauffeur (achteraf bezien) geen Engels blijkt te spreken: een busrit halverwege de reis die eigenlijk een uurtje had moeten duren, bracht ons 10 uur verder weer in Bangkok..

De lange-afstand-elementen in de bus (gordijntjes voor de ramen, de hoeveelheid bagage van onze medepassagiers) had achteraf al eerder de alarmbellen moeten doen rinkelen. Maar ja, achteraf hè, en de buschauffeur knikte zo overtuigend ‘ja’ toen ik vroeg of hij naar Lampang ging… In de bus raakten we aan de praat met de enige dame die Engels sprak. Zij nodigde ons uit om bij haar familie te komen overnachten.

Terwijl we met z’n drieën opeengepakt in het aardedonker op de tuktuk door de straten van Bangkok scheurden, dacht ik wel: als morgen in de krant staat dat er 2 toeristen zijn vermist, dan is het mijn eigen domme schuld. En aan de andere kant konden al die angstige gedachten me allemaal niks meer schelen. Ik had zo’n vrij gevoel, was echt los van alles: mijn ex, mijn werk, mijn brave ik. “Dit is hoe het is om me totaal in het nu en ‘in het land’ te voelen”.

Eenmaal aangekomen bij de familie van onze nieuwe vriendin voelde het goed. We kregen de kamer van haar dochter. Uitgeput na een lange reis verlangde ik naar een bed! Maar dat was er niet. Wat er wel was, was een heel traditioneel dun matje op de grond.

Nu voel ik me nog prima jong en fit, maar dit voelde ik de volgende ochtend wel even in mijn heupen..  Daarna werden we om 08.00 uur ’s morgens getrakteerd op een uitgebreid warm Thais buffet – heerlijk deze omgekeerde wereld!

WP_001698

Andere angsten die ik moest overwinnen hadden te maken met het niet aflatende, toeterende verkeer. Ik ben normaal vrij braaf met oversteken – netjes wachten op het groene licht, dat werk. In Thailand is daar natuurlijk geen beginnen aan.

Met een gevoel van ‘de dood of de gladiolen’ stortte ik me dan tussen het verkeer op straat. Gelukkig had ik mijn schoonzus die me in geval van nood tijdig bij mijn arm naar de overkant sleurde. Eenmaal terug in Nederland stond ik ’s ochtends te wachten bij het voetgangerslicht.

Er kwam geen kip aan en ik schoof – geïnspireerd door mijn Thailandbravoure – mijn oversteekprincipes opzij en toog naar de overkant. Waar toevallig net een politieman op mij stond te wachten. “Mevrouwtje, wat bent u aan het doen”. Haha.

 

Blijven ontdekken

Wat ik fascinerend vind is dat ik door deze reis weer nieuwe kanten van mezelf heb ontdekt. Ik ben weer aan het tekenen, en ook is er weer een vuur gaan wakkeren om te schrijven. Vroeger bewaarde ik alles, maar nu kan ik nadat ik een boek heb gelezen, denken “het zit nu in me, het is goed”, en dan geef ik het weg. Ik voel me letterlijk en figuurlijk ontdaan van een heleboel ballast.

Ik was me er niet van bewust dat deze persoonlijke ontdekkingsreis er nog inzat, als je al zo lang bent wie je bent. Natuurlijk ebte het totalitaire vrije en rebelse gevoel een beetje weg toen ik een paar weken terug was. Een politieman treffen bij je eerste poging om lekker tegen de regels aan te schoppen, helpt natuurlijk ook niet. En het besef dat ik nu ‘gescheiden’ ben kwam daarnaast ook nog even hard binnen.

Maar ik heb gevoeld dat ik het kan. Thailand heeft me doen inzien dat ik mijn eigen pad kan volgen. Daar heb ik voor een deel ook mijn schoonzus aan te danken. “Hé, ik ben Robert niet”, zei ze als ik me weer iets te afhankelijk opstelde. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende avontuur;  mijn ticket naar China is geboekt.

 

MEER INSPIRATIE

Zo, dat werd tijd: een handig én leuk boek over ouder worden
Bobbie Rose (102) begint aan een carrière als model
50 is niet het nieuwe 30
Doris Jones (91) helpt samen met haar 2 katten bij het ontdekken van archeologische sites