Mieke | Liefdewerk van hout

472 VIEWS
Mieke | Liefdewerk van hout

Tegenwoordig heb ik een stok, als een steuntje bij het lopen. Niet zo’n bejaard exemplaar als mijn moeder heeft, maar een leuke. Mijn stok heb ik in een tweedehandswinkeltje gevonden. Voor twee euro mocht ik hem hebben. Ik had er best tien euro voor willen betalen, maar de beste man wist blijkbaar niet hoe kostbaar zo’n stok kan zijn; hij is goed ter been.

Mijn stok is door iemand zelf gemaakt van een mooie rechte tak. Van een berk, denk ik. De bast is er afgesneden, de tekening in het hout is tevoorschijn gekomen en hij is glad geschuurd. Bovenaan de stok zit een mooie kromming, een lekker handvat van hetzelfde hout. En er is door een vakman een rubberen dop onder geplaatst. Liefdewerk van hout.

‘Aan mijn stok is een vrij uitgebreide speurtocht vooraf gegaan. Een goeie stok die je leuk vindt, is eigenlijk onbetaalbaar. En het moet er ook wel een beetje aardig uitzien.’

Ik loop nog niet zo lang met die stok. Vaak vergeet ik hem mee te nemen. En als ik hem bij me heb, vergeet ik hem ook wel eens omdat ik hem nog niet gewend ben. Ik heb op vakantie al twee keer meegemaakt dat een ober me, na een wijntje op het terras, achterna komt rennen met mijn stok. ‘Madame! Votre….’ (hoe heet zo’n ding ook al weer in het Frans?) ‘Ah, oui!’, riep ik. ‘Merci!’ Dan voel ik me dankbaar en dat weten ze.

Het is wederzijds; ze hebben een goede daad verricht, want zonder die stok wordt de rest van de dag een uitdaging. Het is iets heel anders dan een vergeten jas of een paraplu achter een klant aan brengen. Aan mijn stok is een vrij uitgebreide speurtocht vooraf gegaan. Een goeie stok die je leuk vindt, is eigenlijk onbetaalbaar. Als je hem niet bij je hebt, word je al snel hangerig. Tenminste als je het op je heupen hebt, dan wil je ergens op leunen. Maar het moet er ook wel nog een beetje aardig uitzien. Ik heb daarom diverse modellen geprobeerd:

Lees ook:  Waarom je hersenen niet zonder muziek kunnen

Een Nordic Walking stok staat sportief maar je kunt er moeilijk op leunen. En in de stad is het ronduit geen gezicht.

Een tak uit het bos kan alleen als je in het bos loopt. Maar de hond vond het gek dat ik een stok had en hem wilde houden. Ze bleef om me heen springen in de verwachting dat ik hem zou gooien en toen dat niet gebeurde probeerde ze hem van me af te pakken. ‘Nee, af!’riep ik. ‘Dat is mijn stok!’

Ze luisterde niet, nam het niet serieus. Stokken waren tenslotte háár domein. De golden retrieverogen keken me zelfs verwijtend aan. ‘Hoe kon ik dat haar aan doen?’ Ze had al niet zoveel wat van haar was en dan nam ik haar dat ook nog af! Ik voelde me er zelfs een beetje schuldig onder. Maar ik hield stand en op een dag taalde ze er niet meer naar.

‘Ik ben nog niet toe aan een bejaarde stok en ook nog niet aan een rollator. Nog lang niet. Want ik ben pas 60 en sportief.’

Een paraplu kan wel in de stad, je kunt er een beetje op leunen maar het voelt na een poos niet lekker. In de zomer is het geen probleem, dan vind ik wel een plekje om te gaan zitten als ik het ‘op mijn heupen krijg’. Maar als het koud is of wanneer het regent, dan heb je de mogelijkheden om ergens op te leunen al snel gehad. Je kunt aan je partner – als die er is – gaan hangen, maar dat bewaar ik liever voor intieme momenten. Ik doe alleen een beroep op hem als alternatieve stok als het echt niet anders kan.

Lees ook:  Anne begon op haar 59e een tweede carrière als model

Een buggy is ook handig om op te leunen, heb ik ontdekt. Je kunt er  ook nog eens je boodschappen in kwijt. Ik heb er nog een staan, maar ik denk dat deze toch in de kast blijft.. Anders denken mensen misschien dat ik nog graag een baby wil – dat is nu ook weer niet de bedoeling.

Kortom, ik ben nog niet toe aan een bejaarde stok en ook nog niet aan een rollator. Nog lang niet. Want ik ben pas 60 en sportief. Gelukkig heb ik de goeie stok gevonden. Als hij niet meer afdoende is, zit er maar een ding op. Een nieuwe heup. Dan kan mijn stok in de kast. Ik moet hem goed bewaren, voor als ik oud word.

Zo’n stok is zeldzaam. Ook al weet bijna niemand hoe kostbaar die is.


Mieke Vollenhoven was 30 jaar coach, trainer en auteur. Met daarnaast een hobby als beeldend kunstenaar is ze een veelzijdige paradijsvogel. Zij ziet de uitdaging van ouder worden in het steeds meer verbinden van haarzelf met wie ze is, met wie de ander is en met de wereld die ze waarneemt. Op Paradijsvogels Magazine neemt ze u mee in deze ontdekkingstocht, in haar verhalen vergezeld van een gezonde dosis dichterlijke vrijheid. Want ouder worden is tenslotte ook maar net hoe je het bekijkt.

Ontvang gratis onze beste artikelen!

Schrijf je in voor de inspiratiemail van Paradijsvogels Magazine

MEER INSPIRATIE

Bij deze bakkerij kun je aan het werk zonder te hoeven solliciteren!
Personeel én bewoners vormen samen het dagelijks bestuur van dit verzorgingshuis
Samen oud worden: wonen in een studentenhuis maar dan net even anders
We geven 10x een kerstcadeau van Olaz weg!

2 thoughts on “Mieke | Liefdewerk van hout

  1. Aha heel herkenbaar. Ik ben 61 en ook oma en ik heb postpolio en moet ook steeds meer steun zoeken. Ik heb een zwarte opklapbare stok gekocht en die heb ik versierd met gekleurde plakbandjes en fel gekleurde pomponnetjes. Nu moet ik er wel aan denken dat ik hem meeneem 😉 Ook ik ben kunstenares en kan me gelukkig goed vermaken zonder veel lichamelijke inspanningen. Kijk maar eens op http://www.inekecp.nl en Facebook Ineke CP
    Groet,
    Ineke Bennink-ten Have


Comments are closed.