Gedicht: Labyrint

6 VIEWS
Gedicht: Labyrint

Labyrint

de mensengeesten aanschouw ik bevreesd
ik zie mezelf en zie een angstig kind
maar de schimmen om mij heen zien een geest
eenzaam dolen wij door een labyrint

Robin Kerkhof, 7 oktober 2020


Over het gedicht

Als lezer moet je beseffen dat de ik-persoon in een gedicht niet altijd samenvalt met de persoon van de dichter.

Zo lijkt de ik-persoon in bovenstaand gedicht te lijden aan een soort existentiële eenzaamheid, maar dat geldt zeker niet voor onze huisdichter. Robin Kerkhof blijft namelijk maar beweren dat hij gelukkig is met zijn vrouw en dochter. Veel van zijn gedichten gaan daar ook over.

Is het dan alleen vakmanschap dat hij ook een zwarter levenshouding in een poëtische vorm weet te gieten? Of borrelt in dat dichtershart toch ook duisterder gevoelens en gedachten?

Overigens doet het gedicht Labyrint van Robin Kerkhof ons denken aan de etsen van de Italiaanse kunstenaar Giovanni Battista Piranesi (1720-1778). Misschien was dat de inspiratiebron?

Hoe het precies zit, weten wij niet, want Robin weigert ons een uitleg te geven.

Over Robin Kerkhof

Sinds 1 juli 2020 schrijft dichter Robin Kerkhof iedere week voor onze lezers een nieuw gedicht.

Behalve dichter is Robin Kerkhof ook de hoofdredacteur van Poëzie verrijkt het leven. Hier vindt u gedichten van bekende en minder bekende dichters. Daarnaast is er een poëzie-encyclopedie, een Facebook-pagina en een nieuwsbrief over poëzie.

MEER INSPIRATIE

Gedicht: Welkomstwoord van Morpheus’ broers
Gedicht: Verwijdering
Gedicht: Wat vader ziet
Straatpoëzie in Nederland: woordkunst in de openbare ruimte