Gedicht: Een huwelijk

757 VIEWS
Gedicht: Een huwelijk

Een huwelijk

In de tijd dat hij altijd alleen moest eten,
smaakte de zoetste appel nog zuur
en elke seconde leek langer dan een uur
en vrijheid voelde als een stalen keten.

Om de leegte van zijn leven te vergeten,
maakte hij ruzie met zijn benedenbuur
en stapelde hij de euro’s voor de huur
en telde hij de sterren zonder planteten.

Zo kwamen en gingen vele saaie jaren
tot het toeval haar bracht op zijn route
en zij, als vreemde, hem zomaar begroette.

Hun liefde bleef tot zij beiden grijs waren
en toen durfde zij aan hem te verklaren:
“Wat ben ik blij, dat ik jou ooit ontmoette.”

Robin Kerkhof, 2 december 2020


Over het gedicht

De titel van Robins gedicht brengt bij ons ‘Het huwelijk’ van Willem Elschot in herinnering. Daar houdt de gelijkenis echter ook meteen weer op, want de moraal in beide gedichten lijkt diametraal tegenovergesteld te zijn.

Waar in het gedicht van Robin Kerkhof het huwelijk als een soort verlossing komt, daar heeft het huwelijk in het gedicht van Willem Elschot meer weg van een hel waar geen ontsnappen uit mogelijk is.

Zoals zo vaak ligt ook hier de waarheid in het midden: Sommige huwelijken zijn gelukkig, andere huwelijken zijn ongelukkig en alles daar tussenin kan natuurlijk ook.

Lees ook:  Francien | Morgen

Over Robin Kerkhof

Behalve dichter is Robin Kerkhof ook een liefhebbende echtgenoot en de trotse vader van een speelse dochter van zes jaar. Zijn gezin is voor hem een bron van inspiratie.

Daarnaast is hij de hoofdredacteur van Poëzie verrijkt het leven. Dit is een online totaalconcept met als doel om het leven van zoveel mogelijk mensen te verrijken met positieve poëziebeleving. Hier vindt u gedichten van bekende en minder bekende dichters. Daarnaast is er een poëzie-encyclopedie, een Facebook-pagina en een nieuwsbrief over poëzie.

Ontvang gratis onze beste artikelen!

Schrijf je in voor de inspiratiemail van Paradijsvogels Magazine

MEER INSPIRATIE

Gedicht: Liever sociaal
Gedicht: Op de speelplaats
Gedicht: Kathedraal van Manila
Gedicht: Van denker tot pias