Daten na je 65ste | Paula & Pauline

707 VIEWS
Daten na je 65ste | Paula & Pauline

Daten is schijnbaar ‘in’, althans, dat willen de eigenaren van datingsites ons doen geloven.  Het aantal advertenties, radio- en TV-reclames is niet van de lucht, zodat ik als alleenstaande de indruk moet krijgen dat ik de enige ben die niet op zo’n site staat. En dat is goed zo, want deze vorm, mits eerlijk toegepast, is bijna drempelloos en voor ‘alle leeftijden’.

Eer ik, mijn naam is Hans, nu de indruk wek er veel verstand van te hebben, moet ik u teleurstellen. Het is net als de liefde, de verliefdheid, het ontstaat of het ontstaat niet, en uitleg hebben we dan niet nodig, u voelt zelf als eerste, ‘of het wel goed zit’ .

Ze meldde daarbij ook en passant dat zij niet van plan was om te proberen een man en zijn gewoontes te veranderen

Een voorbeeld: een paar weken geleden las ik de prachtige tekst van een dame, Paula geheten. Anders dan anders, niet (ik verexcuseer mij hier bij voorbaat bij degenen die zich aangesproken voelen) zo afgezaagd als sommigen die het profiel vooral lijken te benutten voor een hartstochtelijke klaagzang: “Ik ben het alleen-zijn zat. Waar toch is die leuke en interessante man, die samen met mij ‘n wijntje wil drinken op ‘n terrasje, op de bank en voor de open haard?”

Schrijft men dat? Ja. Méér niet? Nee, meer niet. Tja, lief bedoeld, maar het staat beter als wijnadvertentie voor Gall & Gall.

Nee, Paula schreef wie zij was, wat zij deed, welke haar goede en ook minder goede gewoontes waren, welke haar hobby’s waren en meldde daarbij ook en passant dat zij niet van plan was om te proberen een man en zijn gewoontes te veranderen. Nu weet ik uit ervaring dat voorafgaande aan de eerste date elke vrouw hierover wijselijk zwijgt, maar Paula zag dat na 65 jaar een boom verplanten zal leiden tot een afstervende boom. Wijze woorden, ja, dacht ik wel.

Na mailcontact en twee telefoongesprekken kwam het er dan van: een ontmoeting. Geen lunchafspraak, waar je elkaar met de voetjes onder tafel zit te bekoekeloeren en controleert of de ander wel behoorlijk met mes en vork overweg kan en wel of niet met volle mond praat.

Dus het werd een ongedwongen setting: de ‘Local Goods Market’ in de voormalige tram-remise in Amsterdam. Op weg naar de ingang, ik trek onderwijl mijn jasje aan, want het blijkt frisser dan gedacht achter de autoruit, passeert een nette jonge vrouw die mij vaag bekend voorkomt, en die duidelijk iets aan het zoeken is. Zij antwoordt bevestigend wanneer ik vraag of zij de markt zoekt. Enthousiast steek ik van wal – rechtdoor, na het stoplicht… –  wanneer zij spontaan zegt best met mij mee te willen lopen in geval ik er ook heen ga. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vertel, dat ik met een dame heb afgesproken bij de stand van een vriendin van mij, die vandaag op die markt haar nieuwste boekje signeert.

Even blijf ik staan. Ik realiseer mij plotsklaps waarom Pauline mij al vaag bekend voorkwam

Lachend zegt Pauline, we hebben ons inmiddels aan elkaar voorgesteld: ‘Ik ben ook op weg naar die signeersessie. Mijn moeder Paula heeft daar een date-afspraak.’ Even blijf ik staan. Ik realiseer mij plotsklaps waarom Pauline mij al vaag bekend voorkwam.

Zij moet de dochter van ‘mijn date’ Paula zijn. En dat blijkt ook zo. Moeder Paula is ziek geworden, heeft mij willen verwittigen dat zij niet kan komen, maar op mijn vaste nummer nam ik niet meer op. Mijn mobiele nummer geef ik zonder uitzondering pas na een eerste ontmoeting, en ook pas nadat ik heb uitgelegd dat dit nummer uitsluitend dient voor noodgevallen – ik golf namelijk vaak overdag en dan kan ik geen dates te woord staan op een fatsoenlijke manier…

Enfin, Paula wist dat haar dochter ook naar de markt ging, en stuurde haar op pad met de opdracht ‘die meneer Hans te melden dat zij helaas verstek moest laten gaan’.

Samen met Pauline bezoek ik de signeersessie en nadat Pauline alle stands bezocht heeft, keert zij terug bij de stand van mijn schrijfster-vriendin en drinken we samen een glaasje ‘gezond’.

Volgende week gaan Paula en ik in de herkansing.


Hans Willems heeft een voorliefde voor paradijsvogels – ‘de smaakmakers in het gewone leven’. Al sinds zijn jeugd is hij een fervent dagdromer en ontwikkelde hij een scherp oor voor goede verhalen. Na zijn pensionering is hij gaan daten, op Paradijsvogels Magazine beschrijft hij zijn bijzondere ontmoetingen.

MEER INSPIRATIE

Daten na je 50e: het kan wat minder serieus
Single of samen? Over keuzestress en groener gras…
Vier wijze liefdeslessen gebaseerd op 40 jaar ervaring
Daten na je 65ste | Megan