Daten na je 65ste | Maria

710 VIEWS
Daten na je 65ste | Maria

‘De wereld is veranderd en het gaat steeds sneller.’ Zo’n opmerking zult ook u wel eens maken wanneer je de leeftijd hebt om 20, 30 jaar terug te denken.

Dat geldt voor een deel ook bij daten; mijn eerste date was zo’n 20 jaar geleden. Ik was verhuisd naar Amsterdam – alleen – en las met belangstelling in mijn krant de ‘kennismaking gezocht’ advertenties op zaterdag. Dat was een rustige wekelijkse aanvoer van overzichtelijke profielen – een wereld van verschil met de huidige datingsites waar je op een paar subjectieve kenmerken 500+ profielen moet filteren.

Enfin, het ging als volgt: je leest een interessant verhaal en aansprekende persoonsomschrijving, en je stuurt vervolgens een brief met foto en je telefoonnummer naar de krant met vermelding op de enveloppe van het annoncenummer. De krant stuurt alle ingekomen post dan door naar ‘degene’ die de annonce heeft opgegeven. In dit geval was dat Maria. Wanneer er in de annonce niet bij staat waar Maria woont, kan het zijn dat je aan je buurvrouw schrijft – want een foto staat er ook niet bij. En dan wacht je af, soms wel 14 dagen of langer, of Maria jouw tekst aansprekend vindt en je foto haar bevalt. Soms krijg je geen antwoord, soms een briefje met: ‘Ik heb 40 brieven gekregen, de heren uit mijn buurt ga ik het eerst ontmoeten, succes gewenst.’

‘De dame wenkt, je wilt al opstaan, maar ze loopt je voorbij naar iemand, die achter je zit. Jammer, leuke verschijning’

Stel, e.e.a. bevalt Maria, dan krijg je een brief van haar met haar foto en telefoonnummer. Je gaat over tot ‘bellen’ en merkt al gauw of Maria een prettig persoon is om mee te spreken. Wanneer ze vlot vertelt, zonder haperingen, en op vragen van jouw kant spontaan antwoordt, zonder wachtseconden, die zouden kunnen wijzen op de gedachte: ‘wat zal ik nu eens zeggen, wat is extra positief,’ dan is er een begin. En dit is vandaag de dag eigenlijk onveranderd gebleven..

Je maakt een afspraak. Maria blijkt in Breda te wonen en je spreekt af bij een wegrestaurant halverwege. Daar zit je dan met die rode roos tussen je tanden (grapje), in ieder geval wel met een duidelijk maar niet te opzichtig herkenningsteken, bijvoorbeeld de kleur van je colbert. Want zo’n fotootje van alleen je gezicht maakt het zoeken tussen al die mensen niet makkelijk.

En ja hoor, er komt een duidelijk zoekende dame het restaurant binnen, en je vraagt je af: is ze dat nu? De dame wenkt, je wilt al opstaan, maar ze loopt je voorbij naar iemand, die achter je zit. Jammer, leuke verschijning.

‘Geen reden voor opwinding, want ik val haar een beetje tegen’

Opeens staat een dame voor je neus: ‘Ben jij Hans van de NRC?’ Ja, juist. En jij bent Maria. Ga zitten, wat wil je drinken, was het druk onderweg, heb je het makkelijk kunnen vinden, wat ‘n weer hè, gelukkig dat auto’s een dak hebben, en meer van die zenuwachtige onzin. Ik bekijk Maria, Maria bekijkt mij en ik merk, dat ik rustig word. Geen reden voor opwinding, want ik val haar ‘n beetje tegen.

‘Zullen we iets eten, ‘n broodje of de daghap?’ vraag ik.
‘Nee, dank je, ik heb in de auto al twee broodjes gegeten, ik moet altijd op tijd eten, anders val ik flauw.’
‘Ja haha, probleem van slanke mensen, ik heb genoeg vet op m’n body, bij mij steekt dat niet op ’n uur.’
‘Ja, zeg, wat weeg je eigenlijk nu?’

‘Helemaal goed’ zegt Maria, terwijl ze opstaat en zichtbaar opgelucht is omdat ik het voorgezegd heb’

Langzaam sterft het gesprek, je drinkt beiden je koffie en dan moet je iets zeggen: ‘Maria, zie ik het goed, dat ik je een beetje tegenval?’
‘Nou, dat nu ook weer niet, maar ik had me je anders voorgesteld, slanker, groter.’
‘Afvallen zou wel gaan, maar groeien doe ik niet méér, haha. Weet je wat we doen, Maria, we denken er beide eens goed over na, we hebben elkaar nu gezien en we spreken af elkaar morgenavond te bellen, is dat een idee ?’.
‘Helemaal goed’ zegt Maria, terwijl ze opstaat en zichtbaar opgelucht is omdat ik het voorgezegd heb.

We geven elkaar een hand, bedanken elkaar voor de afspraak en ‘we bellen’.

Tja, zo ging dat toen en zo gaat het nu, met die Maria, die Josefien, die Roos, en de knappe Jolanda, totdat ik ‘mijn’ Jessy ontmoette. Daarover meer de volgende keer.


Hans Willems heeft een voorliefde voor paradijsvogels – ‘de smaakmakers in het gewone leven’. Al sinds zijn jeugd is hij een fervent dagdromer en ontwikkelde hij een scherp oor voor goede verhalen. Na zijn pensionering is hij gaan daten, op Paradijsvogels Magazine beschrijft hij zijn bijzondere ontmoetingen. Wilt u rechtstreeks reageren? Mail dan naar hanswillems25@gmail.com. 

Beeld cover: www.huffingtonpost.com

MEER INSPIRATIE

Daten na je 50e: het kan wat minder serieus
Single of samen? Over keuzestress en groener gras…
Vier wijze liefdeslessen gebaseerd op 40 jaar ervaring
Daten na je 65ste | Megan