Daten na je 65ste | Margaret

762 VIEWS
Daten na je 65ste | Margaret

Paula, de date waarvan ik uiteindelijk alleen haar dochter ontmoette, werd een paar dagen na onze vervallen ontmoeting op de datingsite ontdekt door een collega die al jaren verliefd op haar was, maar daar zijn scheiding nog niet geregeld was, nooit iets gezegd had. Hij bekende zijn liefde aan Paula en vond gehoor – zij had onbewust ook altijd een zwak voor hem gehad. Ze belde mij op, legde e.e.a. uit tijdens een fijn gesprek, en we wensten elkaar veel succes. Goeie meid!

Een kleine week later, ‘s avonds rond ‘n uur of 10: ‘hallo Hans, met Margaret uit Medemblik, ik ben weer in het land!’ Oeps, ik wist niet meteen wie het was. Hoewel…vaag zei me de naam Margaret en de afkomst Medemblik wel iets. ‘Weet je nog’, klonk het, ‘een week of 6 geleden hadden wij afgesproken elkaar te ontmoeten, maar omdat mijn zus in Schotland ernstig ziek werd en dringend hulp behoefde, hebben wij dat uitgesteld tot ‘nader order’.

Aha. ‘Margaret, ja natuurlijk weet ik het nog, wat dacht je, roestvrijstalen geheugen heeft deze jongen.’ Ik was haar vergeten omdat ik dacht dat die zieke zus een goeie smoes was en zij koudwatervrees had gekregen. Tja, niet zo aardig van me.

“Steunzolen, inlegkruisjes, elastische kousen, een hoorapparaat, ruzie met broers of zussen, dat zijn dingen waar je pas later achter komt. Maar nu was ik benieuwd”

We spraken af in het weekend samen de Hortus Botanicus in Amsterdam te bezoeken en zo al wandelend elkaar beter te leren kennen. Margaret, ik herkende haar meteen van de foto’s, zat al te wachten op het terras toen ik het park binnenstapte. We gaven elkaar een hand en een zoen op de wang, bestelden koffie en zij vertelde, dat ze nog nooit in de Hortus geweest was. ‘Oh, hier kom ik met al mijn dates, jij bent dit jaar al de twaalfde, die ik meeneem, zo mooi vind ik deze tuin.’Margaret lachte niet, keek me vragend aan en zei: ‘Je maakt zeker ‘n grap, toch?’ ‘Klopt’ antwoordde ik met ’n knipoog: ‘het waren er 24’ en gelukkig kon ze nu wel lachen.

hortus botanicus1

Beeld: wikipedia

Veel wist ik niet meer van deze dame, zij had haar profiel op de datingsite geblokkeerd toen ze naar Schotland ging en in die 6 weken had ik diverse malen mailcontact gehad met andere dames en was bang dingen door elkaar te halen.Maar tijdens onze wandeling door de kassen viel me in, dat Margaret een zoon had. Toen hij studeerde in de US of A had hij verkering gekregen met een Amerikaans meisje, ze waren inmiddels getrouwd en woonden nu bij Margaret in de buurt. ‘Alles goed met je zoon Charles en z’n vrouw ?’ diepte ik de naam op uit mijn geheugen. ‘Nou nee’  klonk het een beetje bars, ‘daar wil ik het nu niet over hebben. Vertel ik je straks wel’.

Lees ook:  Natuurkalender | Bevrijding in mei

Terwijl we de tuinman gade sloegen, die stevige ringen op de waterplanten legde om opwaaien te voorkomen, werd ik nieuwsgierig naar wat er tussen haar en haar zoon was voorgevallen. Vaak weet je na eerste keer eigenlijk niets van elkaar, en gaat het hoofdzakelijk over positieve ‘dingen’, die je elkaar vertelt. Steunzolen, inlegkruisjes, elastische kousen, een hoorapparaat, ruzie met broers of zussen, dat zijn dingen waar je pas later achter komt. Maar nu was ik benieuwd. We liepen terug naar het terras en toen twee witte wijn werden neergezet stak Margaret met een sigaret en een zucht van wal. Over haar schoondochter Mary, die geen kinderen kon krijgen en onlangs verteld had dat zij en Charles zich hadden opgegeven voor adoptie van een baby uit Ethiopië. ‘Terwijl ze weten, hoe ik daar tegen ben, die hele adoptie-poespas, en maar afwachten wat je krijgt, het kan wel het kind van een prostituee zijn of van een zwerfster met weet-ik-wat-voor-ziektes onder de leden. Vreselijk! ik moet er niet aan denken.’

‘Je rookt’, zei ik ‘n beetje verwonderd. ‘Ik dacht dat je niet rookte.’
‘Nou, sinds de ruzie met m’n zoon rook ik weer’, kwam het antwoord.
‘Maakt niet uit, vertel, wat is er gebeurd?’

‘Ik heb hen verteld hoe ik er over denk, mijn moeder zei altijd: nooit aan adoptie beginnen, je weet nooit wat je krijgt uit die landen.’
‘Wel, dat weet je überhaupt nooit’ begon ik. ‘Mijn broer heeft twee zonen -’, maar Margaret luisterde niet. Ik probeerde het opnieuw: ‘mijn broer heeft twee zonen, ’n tweeling. De één is ingenieur en de ander drugs-verslaafd’, loog ik. Ze hoorde het niet.’Je weet gewoon echt niet wat je krijgt uit zo’n achterlijk land en toen ik dat zei, werd mijn zoon kwaad.’

Ik zweeg, dacht aan mijn geadopteerde Nigeriaanse kleindochter en vertelde haar vervolgens dat de Nederlandse organisaties die bemiddelen bij adoptie, alles goed controleren om onnodige problemen te voorkomen. Hun contactpersonen wonen in die landen en volgen e.e.a. nauwgezet. Margaret schudde haar hoofd. ‘Ach, kom op zeg, je weet toch hoe dat gaat, het is geldklopperij, net als die politici met hun mooie praatjes, dikke salarissen en het land gaat naar de verdommenis. Nee, mij maken ze niks wijs, de gewone man is altijd de dupe, dat was altijd al zo, zei m’n moeder vroeger.’

Lees ook:  Daten na je 65ste | Barcelina

Ze stak inmiddels haar 6e of 7e sigaret op, en ik merkte, om het gesprek te verplaatsen, op: ‘had ik geweten dat je rookt, dan had ik m’n pijp meegenomen.’
‘Bah, een pijp, nou, die mag je bij mij niet roken. Die stank, ik word er niet goed van, ik ruik dat nog dagen later. Die moet je dan maar thuis roken.’

hortus botanicus 22

Ik schoot in de lach vanwege haar felheid, en vroeg hoe ze nu met haar zoon ‘stond’. Maar daar antwoordde ze niet op, druk bezig vast te stellen dat haar pakje sigaretten verrassend genoeg leeg was. ‘Zouden ze hier sigaretten verkopen?’ vroeg ze. Maar mijn antwoord was niet aan haar besteed, want ze was al naar binnen gelopen. Teruggekomen maakte ze met een verheerlijkt gezicht het pakje open, stak er één op en toen vond ik het tijd om afscheid te nemen: ‘Margaret, ik ga nog een wijntje voor ons bestellen en dan ga ik naar huis, want ik denk dat het met ons niets wordt’. ‘Hoezo, weet je dat nu al?’ vroeg ze lichtelijk verbaasd. ‘Ja, ik denk het wel. Ik kan je niet steunen in je mening en aan een tegenspreker heb jij ook niets, daar heb je mij niet voor nodig, toch?’

Ik bestelde bij de heer achter de bar twee droge witte wijn.
‘Eén witte wijn, denk ik’ antwoordde hij.
‘Nee, twee.’
‘Wel’, zei hij voorzichtig, ‘de dame die net nog bij u zat, is weggelopen richting uitgang’.

Ik draaide me om en warempel, Margaret was weg.

‘Dan maar twee biertjes, één voor u en één voor mij, op de goede afloop.’
Hij lachte hartelijk, tapte twee biertjes en stootte aan.
‘Op uw gezondheid, meneer.’

De Hortus Botanicus: prima afspreeklocatie, heel verrassend bij tijd en wijle.


Hans Willems heeft een voorliefde voor paradijsvogels – ‘de smaakmakers in het gewone leven’. Al sinds zijn jeugd is hij een fervent dagdromer en ontwikkelde hij een scherp oor voor goede verhalen. Na zijn pensionering is hij gaan daten, op Paradijsvogels Magazine beschrijft hij zijn bijzondere ontmoetingen.

Ontvang gratis onze beste artikelen!

Schrijf je in voor de inspiratiemail van Paradijsvogels Magazine

MEER INSPIRATIE

Daten na je 50e: het kan wat minder serieus
Single of samen? Over keuzestress en groener gras…
Vier wijze liefdeslessen gebaseerd op 40 jaar ervaring
Daten na je 65ste | Megan