Daten na je 65ste | Barcelina

773 VIEWS
Daten na je 65ste | Barcelina

Een recente gebeurtenis bracht deze herinnering weer boven. Het was voorjaar 1999, ‘die goede oude tijd’ van de gulden en de peseta. Mijn vriendin – onze liefdesrelatie was over, maar we waren wel nog steeds goede vrienden en zijn dat tot op de dag van vandaag – wilde naar Barcelona en vroeg mij mee.

De eerste avond op het terras voor ons hotel genoten we van een wijntje en kaasplankje, toen een jongeman een folder op onze tafel legde en beetje schielijk om zich heen keek. De folder was van McDonalds. Dat vond ik vreemd, het was er niet te plek naar om reclame te maken voor hamburgers en halve liters cola. Hij liep door naar het volgende tafeltje waar er iets in zijn houding leek te veranderen. ‘Let op’, zei ik tegen Marjo, ‘er staat iets te gebeuren.’ En verrek, de jongeman legde de folder neer, wachtte twee tellen tot het stel aan tafel afgeleid was en naar het papier keek, en greep de handtas van de dame.

“Zelf praatte ik honderduit en putte uit een reeks nette mopjes om mijn verlegenheid te verbergen”

Hij wilde achter ons langs rennen, maar ik stak mijn been uit en hij viel, onderwijl de handtas loslatend die ik snel opraapte. Waar ik de koelbloedigheid vandaan haalde weet ik niet, ik bedenk meestal pas achteraf welke moedige zet ik had kunnen doen om een jonkvrouwe te redden. Enfin, het resultaat mocht er zijn: scheldend blies de de jongeling de aftocht. Zijn onverstaanbare opmerkingen waren duidelijk geen complimenten, maar gelukkig verstond ik het niet.

De jonkvrouwe in kwestie en haar metgezel kwamen met uitgestrekte armen op op ons af en bedankten mij, blij dat ik haar paspoort en creditcards terug had veroverd. De dame – Lina – sprak Engels met een Spaans accent en bood Marjo en mij een glas wijn aan. ‘Doe maar een hele fles’ sprak ik gul, hetgeen ik vaak ben wanneer een ander betaalt. ‘Maar dan moeten jullie er wel bij komen zitten’. Dat deden ze en we maakten kennis met broer en zus, die elkaar zes jaar niet gezien hadden.

Hij, Carlos, werkte en woonde in Barcelona en Lina had jaren gestudeerd in Amerika en was doctorandus in Natuurwetenschappen. Ik meende bij Carlos lichte blijdschap te bespeuren toen ik vertelde dat Marjo en ik slechts vrienden waren. Zelf praatte ik honderduit en putte uit een reeks nette mopjes om mijn verlegenheid te verbergen. Lina beantwoordde mijn spraakwaterval met vrolijke blikken in mijn richting.

“Op het vliegveld bedankte ze mij – voor de tweede keer: bij terugkomst in de VS zou ze namelijk op niet al te lange termijn gaan trouwen met haar mentor”

We spraken af om de volgende dag Barcelona te verkennen met Carlos als onze persoonlijke gids. Geboren en getogen in deze stad liet hij ons delen in zijn geheime adressen van tapasbarretjes waar je als reiziger nog opvalt, en keken we tot diep in de nacht in vele Spaanse glaasjes. Het waren de ideale ingrediënten voor een romance. Niet één, maar zelfs twee: Marjo ging bij Carlos logeren en Lina nam haar intrek in mijn hotelkamer.

Het bleek al snel dat Lina ook nog voor iets anders studeerde dan alleen Natuurwetenschappen: ze toverde een handzame Kama Sutra tevoorschijn die als gids diende in onze kortstondige affaire. Interessant, alhoewel mijn lenigheid toch iets te wensen over laat en de lichte angst dat we ergens het hotelpersoneel zouden moeten vragen om ons te ontwarren, bleef.

Na vier dagen kwam het afscheid, Lina ging terug naar Amerika. Op het vliegveld bedankte ze mij – voor de tweede keer: bij terugkomst in de VS zou ze namelijk op niet al te lange termijn gaan trouwen met haar mentor. Een slimme Nobelprijswinnaar die de hele wereld afreisde om lezingen te houden waarbij Lina hem vergezelde en tevens voordrachten over Natuurkunde hield. Ze hield veel van hem, maar verwachtte dat hun relatie platonisch zou kunnen blijven. Daarom had ze deze onverwachte situatie aangegrepen om zich laten te redden door een dappere ridder. ‘O’, zei ik, ‘had jij die dief soms ingehuurd?’

Lachend en met een laatste wuif vertrok Lina naar haar bruidegom en ik voelde vreemd genoeg geen leegte. Ergens had ik had al die dagen beseft dat deze jonge vrouw met haar scherpe intellect een maatje te groot voor me was en dat ik het op den duur geweest was, die gered had moeten worden.


Meld u aan voor de updates van Daten na je 65ste en ontvang automatisch bericht wanneer Hans Willems weer over een nieuwe ontmoeting schrijft:


Hans Willems heeft een voorliefde voor paradijsvogels – ‘de smaakmakers in het gewone leven’. Al sinds zijn jeugd is hij een fervent dagdromer en ontwikkelde hij een scherp oor voor goede verhalen. Na zijn pensionering is hij gaan daten, op Paradijsvogels Magazine beschrijft hij zijn bijzondere ontmoetingen. Wilt u rechtstreeks reageren? Mail dan naar hanswillems25@gmail.com

MEER INSPIRATIE

Daten na je 50e: het kan wat minder serieus
Single of samen? Over keuzestress en groener gras…
Vier wijze liefdeslessen gebaseerd op 40 jaar ervaring
Daten na je 65ste | Megan