Dagboek van mijn moeder | De spinazie van Duikie

730 VIEWS
Dagboek van mijn moeder | De spinazie van Duikie

In 1985 kreeg de vader van Berna van der Linden een hersenbloeding. Berna en haar 10 broers en zussen waren toen de deur al uit, maar voor haar moeder volgde een moeilijke periode van intensieve zorg voor haar man. Ze besloot haar ervaringen toe te vertrouwen aan het papier en schreef iedere dag een bladzijde vol van haar speciaal voor dit doel aangeschafte kantooragenda. Inmiddels zijn beide ouders van Berna overleden, maar het zijn deze dagboeken die Berna het contact met haar moeder doen hervinden. De overpeinzingen (vaak optimistisch, maar soms ook niet) zetten Berna regelmatig aan het denken over haar jeugd, maar ook over eigen leven nu.

Deze keer: eetgewoonten! Terwijl tegenwoordig de vers gewassen spinazieblaadjes gewoon in de supermarkt liggen, was het vroeger een hele toer om de blaadjes uit de ‘kist van Duikie’ op tafel te krijgen…


Mijn moeder schreef op donderdag 20 februari 1986 in haar dagboek: ‘Lekker zonnig weer. Koud hoor. Honing op brood! Wat een veranderingen allemaal. Mij benieuwen hoe dat allemaal gaat.’

“Zoete broodjes werden er voor ons, hun elf kinderen, niet gebakken. Je moest eten wat de pot schafte”

Er waren in het leven van mijn vader van die zekerheden, waar nauwelijks aan te tornen viel. Zo zou hij, voordat hij ziek werd, het nooit in zijn hoofd gehaald hebben om honing op z’n brood te smeren. Mijn moeder was daar wel een fervent aanhanger van. Mijn vader was een gewoontedier en at alleen wat hij lekker vond. Door de ongebruikelijke actie viel mijn moeder bijna van haar geloof. Hoe was het mogelijk! Zoete broodjes werden er voor ons, hun elf kinderen, niet gebakken. Je moest eten wat de pot schafte.

“Omdat Duikie een echte laaienlichter was, zat er flink veel zand, slak en ander addergebroed tussen zijn spinaad! De hele kist werd omgekieperd in de befaamde douchebak en wij, de jongste kinderen, werden ingezet om de spinazie te ‘lezen”

Elf kindermonden voeden is een werkverschaffing van de zuiverste soort. Als wij spinazie aten, dan kwam er een kist van Duikie, de groenteboer en omdat hij een echte laaienlichter was, zat er flink veel zand, slak en ander addergebroed tussen zijn spinaad! De hele kist werd omgekieperd in de befaamde douchebak en wij, de jongste kinderen, werden ingezet om de spinazie te ‘lezen’.

Lees ook:  Mijn eerste keer... op de e-bike

Spinazie lezen betekende: De bak vol laten lopen met koud water, de blaadjes wassen en op de kant leggen , dan de bak leeg laten lopen, de blaadjes er weer in, water erbij, wassen tot het vijf keer gewassen was en er geen piezeltje slak, zand of anderszins meer in zat. Doorgaans kwamen we met verhitte hoofden en vuurrode onderarmen van het koude water uit de strijd.

“Het moet gezegd worden: de saamhorigheid die we als kind voelden tijdens het lezen van de spinazie smeedde een hechte band. En daar profiteren we nog steeds van”

Gelukkig ‘lees’ ik tegenwoordig geen spinazie meer! De spinazie ligt gewassen en knispervers in de winkel, en eten heeft een andere status gekregen: minder functioneel en met meer culinair genot. Maar het moet gezegd worden: de saamhorigheid die we als kind voelden tijdens het lezen van de spinazie smeedde een hechte band. En daar profiteren we nog steeds van: nog steeds gaan we met de zussen op pad en tijdens een diner in het restaurant laten we ons die culinaire spinazie met geitenkaas en honing heerlijk smaken! De saamhorigheid van vroeger in een nieuw jasje.


Na jaren hervindt Berna van der Linden weer het contact met haar moeder. Niet in levenden lijve, maar via de dagboeken waarin haar moeder de dagelijkse perikelen van het leven op eigengereide wijze beschreef. Overpeinzingen uit het verleden die Berna aan het denken zetten over haar eigen leven, of zelfs een spiegel voorhouden. De creatieve en non-conformistische schrijversgeest blijkt in ieder geval erfelijk: Berna’s humoristische en soms ontroerende reflecties op haar moeder’s leven leest u op Paradijsvogels Magazine in het ‘dagboek van mijn moeder’.


Benieuwd naar de volgende aflevering van Dagboek van mijn moeder? Vul uw emailadres in en ontvang een bericht wanneer de volgende editie verschijnt.

Lees ook:  Een kraanvogel voor iedere dag van de week

Beeld: Kate ter Haar via Flickr.com

Ontvang gratis onze beste artikelen!

Schrijf je in voor de inspiratiemail van Paradijsvogels Magazine

MEER INSPIRATIE

De bijzondere levensvisie van een man die in een zandkasteel woont
Opgeruimd staat netjes: 8 kleine tips om te ontspullen
Ode aan de lente: 10 citaten over dit heerlijke jaargetijde
Deze asielhonden krijgen speurles als uitlaatklep