7 redenen waarom ik (héél) blij ben dat ik geen 25 meer ben

13 maart 2017
112
reden 25 positive ageing

Ik ben 52. Waar de generatie van mijn ouders op deze leeftijd al hoogbejaard was, buitelen de media tegenwoordig over elkaar heen om mij te vertellen dat ik het nieuwe 30 ben. En dat 60 het nieuwe 40 is. Hier ben ik nog steeds niet over uit, 52 is toch gewoon 52? Ik heb geen vastomlijnd idee van hoe deze leeftijd moet voelen, ik leef ook gewoon maar een beetje in de wilde weg. Als je me zou vertellen dat ik 47 of 57 zou zijn, zou ik het denk ik ook geloven.

Anita Witzier verwoordde het onlangs treffend op het nieuwe platform laatzien.nl: "Vijftig anno 2017 is gewoon vijftig 2.0." Kijk, daar kan ik wat mee. Onze generatie doet het gewoon anders. We jagen nog volop onze dromen na, vinden het belangrijk om extra aandacht aan onszelf te besteden en we willen ook de kleine dingen in het leven vieren. We mogen laten zien wie we zijn!

En dat is ook precies het gevoel dat laatzien.nl - een platform geïnitieerd door Procter & Gamble en Kruidvat en geïnspireerd door vrouwen van 50+ - wil benadrukken. Hoewel bij het zien van foto's van vroeger wel eens de woorden 'hemeltje, waar is de tijd gebleven?' mijn mond ontglippen (en ik spontaan net als mijn moeder klink), ben ik heel blij dat ik geen 30 of 25 meer ben.

1. Het einde van onbenullige onzekerheden

O, die ellendige onzekerheden van vroeger: 'Help, 1 kilo aangekomen, nu ben ik dik!' 'Wat is dat, een grijze haar? Nu vindt niemand me meer mooi...!' 'Zou vriendin C. me nog wel aardig vinden na die opmerking?' Man, wat kon ik er van wakker liggen. Het is heerlijk bevrijdend om te merken dat dit soort zaken er niet meer (zo erg) toe doen. Ook omdat ik inmiddels gewoon weet dat die kilo's te paard komen en te voet weer gaan. Acceptatie heet dat, geloof ik.

Lees ook:  Dit hele winkelcentrum verkoopt alleen gerecyclede spullen

Uit recent onderzoek van P&G blijkt dat 70% van 50+-vrouwen zich zelfverzekerder voelt dan vroeger. Ik bevind me dus in goed gezelschap. De eerlijkheid gebied overigens wel te zeggen dat ik sinds ik aan het daten ben me soms weer een net verliefde puber voel, en gék kan worden als een beloofd telefoontje langer op zich laat wachten. Helemaal immuun ben ik dus niet, ondanks die 52 lentes.

2. Ik kan zonder schuldgevoel overdag een (heerlijk) dutje doen

Overdag slapen was vroeger een doodzonde. Dat is me eerst stevig ingeprent door mijn moeder die groot voorstander was van tegelteksten over ijver en vlijt en dergelijke luiheid beslist niet duldde. Later was het gewoon geen optie met een drukke baan, drie bloedjes van kinderen die aan mijn been hingen en een man die ook nog aandacht nodig had.

Maar nu. Door de week blijft het lastig, mijn moeder is vervangen door een baas die het niet waardeert als ik mijn hoofd op mij toetsenbord leg. Echter, de kinderen zijn bijna volwassen en in het weekend heel uithuizig ('Ik kom denk ik vanavond laat pas thuis, doei mam!'), waardoor ik zaterdag en zondag mij na de lunch of rond theetijd kan opkrullen op de bank met een goed boek om na twee alinea's in slaap te vallen. Heer-lijk.

3. Ik kan voor mijn moeder zorgen

Uiteraard zou ik willen dat mijn moeder gezond was. Voor haar - ze had nog zoveel mooie dingen kunnen doen - en ook voor mezelf: mantelzorg is gewoon een zware taak, hoe je het ook went of keert. Maar toen ik jonger was vond ik het raar en vooral vervreemdend als mijn moeder zwakke momenten toonde. Ik sloot me dan voor haar af en hoopte dat ze snel weer gewoon deed. Nu kan ik daar overheen stappen en liefdevol voor haar zijn. Ook als ze voor de zesde keer over de buurvrouw begint die volgens haar stiekem haar truien steelt (mijn moeder heeft dementie). Daarvoor moest ik echt in het leven groeien.

Lees ook:  Pensioen? Deze 84-jarige smid gaat nog elke dag met een glimlach naar zijn werk

4. Rolmodellen heb ik niet meer nodig

Diana Ross: zó exotisch, zo'n uitstraling en een geweldig zelfvertrouwen. Dat was vroeger voor mij, inclusief haar zangvermogen, alles wat je je kon wensen in het leven. Ik merk nu dat het een beetje is opgedroogd qua rolmodellen. Natuurlijk bekijk ik oudere vrouwen die er nog fit en stralend uitzien met een mix van bewondering en opluchting - gelukkig, het kán! Maar nu: ik ben wie ik ben en hoef niet meer op iemand anders te lijken.

5. Eindelijk zie ik ook de overvloed aan mooie, kleine dingen om mij heen

De eerste knoppen die uitkomen? Zag ik niet, ik was druk met werk, kinderen, mezelf. Vogels die uitbundig fluiten? Leuk, maar ik moest snel door naar mijn Hele Belangrijke afspraak. Mijn eigen ademhaling? Nooit bewust gehoord. Tot ik een paar jaar geleden opeens merkte dat al die dingen me wél opvielen. En ik er tijd voor wilde vrijmaken om er even - al is het maar 1 minuut - bewust van te genieten. Fantastisch om blij te kunnen worden van die hele kleine dingen.

Lees ook de column van Anita Witzier op laatzien.nl over loslaten.

6. Ik leef maar één keer dus ik eet gewoon dat hele grote stuk taart

Ik wil niet te veel nadenken over de hoeveelheid tijd en energie die ik heb verspild aan het nadenken over wel/niet lekkere dingen eten, en vooral de moeite om die dingen te weerstaan. Ok, ik ben blij dat ik me niet mateloos heb volgepropt met appeltaart, want dat was beslist niet goed afgelopen. Maar terugkijkend op een paar decennia afzien had ik veel vaker mezelf dat hele grote stuk taart moeten gunnen. Ik haal het nu dus maar gewoon een beetje in.

Lees ook:  De kracht van Ikigai, 'het geluk altijd bezig te zijn'

7. Mijn haar mag grijs zijn

Ik denk dat ik 28 was toen ik mijn eerste grijze haar ontdekte. Of liever gezegd, dat mijn ex-man me er niet erg subtiel op wees (Wat heb jij daar nou? Je wordt toch niet al grijs?!). Het behoeft geen uitleg dat deze uitspraak er mede aan heeft bijgedragen dat ik jaren lang verwoede pogingen heb gedaan de boel te camoufleren: eerst bruin, toen blond, ook nog rood tussendoor en toen iets wat de kapper 'mokka' noemde.

Nu ben ik (bijna helemaal) grijs. Ik draag het met 99% overtuiging, heel soms kan ik wel eens verlangend naar geverfde lokken kijken. Maar ook dit is wie ik ben. En de complimenten die ik erover krijg zeggen mij genoeg: #laatzienwiejebent!

Tekst: Ineke de Wit

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Procter & Gamble en Kruidvat. Samen startten zij het platform Laat zien wie je bent: inspirerende artikelen en praktische lifestyle tips om vol in het leven te staan en te genieten van de kleine dingen. Daarnaast geeft Anita Witzier in een maandelijkse column een inspirerend inkijkje in haar gedachten over het leven. Zelf zegt ze hierover: "50+ is een interessante levensfase. Ik wil graag mijn ervaringen delen, want voor mij gaat het niet om leeftijd, maar om leeftijdsgevoel!"

Over de auteur

Jasper Voorn
Mijn naam is Jasper Voorn, 28 jaar, en ik ben de initiatiefnemer van Paradijsvogel Magazine. Zaken als Kunst, cultuur, reizen en de natuur hebben mij altijd gefascineerd. Vanuit een passie voor bovenstaande zaken ben ik dan ook Paradijsvogels Magazine begonnen. Naast mijn bezigheid bij dit online tijdschrift houd ik me als directeur en eigenaar van Web Wings BV, samen met een groeiend team van 30+ collega’s, dagelijks bezig met het realiseren van online marketing resultaten voor meer dan 200 verschillende klanten. Hier richten wij ons voornamelijk op duurzame marketing door lange termijn resultaat te halen via zoekmachine optimalisatie. Binnen Paradijsvogel Magazine komt mijn passie voor online marketing, mensen inspireren en mij verder verdiepen in de wereld om ons heen samen. Mijn doel is om vanuit Paradijsvogel Magazine jaarlijks 2 miljoen mensen te kunnen bereiken met interessante verhalen en kennis uit deze prachtige paradijselijke wereld die wij met z’n alle mogen bewandelen.

Recente berichten

Wat jij kan doen tegen de snel stijgende gasprijs

Verhuizen naar Spanje, waar moet je allemaal aan denken?

De weg terug naar jezelf vinden — 6 tips om jezelf te vinden

De beste metaalsoorten voor sieraden

© Paradijsvogels Magazine - 2022
Made with
Web Wings